PLANÖR'den jet yolcu uçaklarına kadar, havadan ağır olan bütün hava araçları, yerçekimi etkisine kar­şı bir kaldırma kuvveti oluşturan mekanik enerji ge­rektirirler. Bu ilke, havadan hafif olan balonlar dı­şında kalan, OTOJİR'ler, HELİKOPTER'ler ve dikine kalkan uçaklar gibi, bütün hava araçları için geçerlidir.

Planörde gerekli enerji, çekici uçakla ya da vinç­le sağlanır. Planör kanatları, ileri hareketle kaldırma kuvveti sağlayacak biçimdedir, yani AEROFOİL ola­rak tanımlanan kesitlidir. Kuyruktaki dikey ve yatay kanatlar da uçağa ek denge sağlarlar. Verilen enerji kesildiğinde, planör, bir süre için yükselen hava akım­larıyla uçuşunu sürdürür, ama yavaş yavaş yükseklik yitirip, yere iner.

Amfibi araçlar ya da amfibiler, kendi güçleriyle hem karada hem denizde gidebilen araçlardır. Aske­ri ve sivil amaçlarla geliştirilen amfibilerin, askeri DUKW ya da Amerikan yapımı bataklık teknesi gibi, çeşitli teknik özellikleri bulunan türleri vardır.İlk yapılan kendinden tahrikli amfibi taşıt ko­nusunda çok az şey bilinmektedir. 1805 yılında Oruk-ter Amphibolos adlı tarak dubası, yaratıcı bir Ameri­kalı mühendis olan Oliver Evans tarafından Philadel-phia rıhtımı için yapılmıştı. Bu aracın karada da yol-alabileceği varsayıldı; ama böyle bir yolculuğun ger­çekleştirildiğine ilişkin kesin bir kanıt yoktur.

İlk gerçek amfibi araç olarak, 1906 'da Fran­sa'da yapılanı saymak gerekir. Bu, sandal tipi bir tekneyle otomobil şasisinden oluşmaktaydı. Bir şaft mili hem arka aksı, hem de küçük bir pervaneyi dön­dürüyordu. Modern özel amfibi araçlarda da bu me­kanizma kullanılmaktadır.